ترمینال

گشودم ترمینال خاطراتم
پر از بوی و پر از رنگ شما بود

 فضا هر ذره اش از سالها سال
پر از آواز و آهنگ شما بود

مرا نفرین مکن همزاد خشمم
تبسم نیز فرهنگ شما بود

درِ دل را زدم بیچارگگ دل
دو چندانم او دلتنگ شما بود

اگر از وقت پیشم قد خمیده
هم از لطف گرانسنگ شما بود

به یک کنج نشستم، دیده بستم
موبایلم زنگ خورد، زنگ شما بود

به پرواز آمد از نو مرغک دل
که او بیچاره هم لنگ شما بود

 12/12/2011

کوللگی

بوکشو کی تامو شونہ ای قومی بے سر کوللگی
موردہ قد زیندہ شونہ بیخی برابر کوللگی

در بیدی آتیش رہ دہ ای کیشتی بے خوندہ کی تا
یگ رقم پیشپل شونہ گندوم و جودر کوللگی

یگ بولوگ باتور درے دہ روزی خوبی، قدرسی
غیدی غم کوربہ مونہ باتورہ شلپر کوللگی

تاکی مو دہ نامی دیگرو میستنی دم تید پرگ
جور مونہ از چار بغل بل سر مو سنگر کوللگی

میرسہ بلدے شوم غدر زار و زوقوم از چار دوور
تید کنید تا آسمو جورکگ و شاپر کوللگی

نان شومو درزو یہ دہ روغونی زردی موفتکی
خیرہ کی بیریو موشہ مورغاگ و کوتر کوللگی

تابکی شوشتہ شونہ کمزوری بیچارہ دہ خو ؟
کئی شونہ اوچی کنہ خون خو سیتمگر کوللگی؟

تا بکئی آو گوڈی از مو استہ سرگردو بل آو؟
تا بکئی لق لق کنی مو بل سمندر کوللگی؟

بور مونی موسونی غم رہ توخ کدہ، پیدا کدہ
بل شونی از خاو اگہ باچہ و دوختر کوللگی

گوم مونی نخلادی زولمہ از بلے دونیا اگہ
جم شونہ کمزوری دونیا شونہ لشکر کوللگی

2/10/2011

14/4/2011

امشب از شوق آمدنت، شد زمستان دل برنگ بهار

ای که هم نسل ابر بارانی، بر کویر دلم همیشه ببار

امشب از شهر پر ترانه ی تو یک غزل برد و باخت را حرف است

کاش مهلت دهی که بنشینم  باتو یک لحظه ی به میز قمار

بر لبانم اگرچه مانده هنوز طعم انگور آبدار لبت

از شراب لبان خرمایی لطف کن یک چقک دوباره بیار

باش تا یک دقیقه ات بینم  تا تو یک چای سبز مینوشی

ای که از خاطرات سبز تو شد، دشت خشک دلم بهار مزار

اینقدر عیب من مجو آخر، یک کمک قاش باز هم خوبست

قول وجدان دهم که گویم ترک بعد ازان هم چلیم، هم نسوار

29/12/2010

کوه نور

رفت در باد هر چه بود از من، در دلم بس غرور مانده هنوز

گشته غارت اگر چه دهلیِ دل، دانه ی کوه نور مانده هنوز

صبر بنما که ابر ناله کند، بغض هایش کمی فرو بچکد

آسمانا! بیاد دار این را، نام  سنگ صبور مانده هنوز

مرز لبهای من اگر چه کنون، پر شده از قشون فاتح درد

بوسه ی نرم و آبدار لبم روی جام بلور  مانده هنوز

ای دلم! ای یهود غم از چه؟ گر چه دنیا تمام هتلر شد

حکمت درد چین دردِ تو سنت کوه تور مانده هنوز

عشق اعدام میشود اینجا، تا که در شب کسی ضرر نزند

ترسم از مرگ نیست ای جلاد، شعله ی در تنور مانده هنوز

28/12/2010

قاصد نور

آیینه اگر کردہ فراموش حسابش 

سنگی به سرش خورده، بذهنش خلل آمد

کلکین شده مسموم، تنفّس نتواند

از گرد و غبارِ که چنین بی مجل آمد

در فصل که گل مستی نماید به گلستان

افسرده و پژمرده و خاموش نشسته

گویا که بهار از گل و از سبزه بدور است

یا قلب جفادیده او نیز شکسته ؟

باریده کمی برف به دامان زمستان

از ابر فراریده ای از باد رمیده

باران خبری نیست که باریدن خاک است

هر شاخه ز بی حاصلی خویش خمیده

عریان شده بازو و تن بید و سپیدار

هر چند بهار است، ز برگی اثری نیست

سروی که بلندیی سرش قصه و شعر است

از قامت رعنای او دیگر خبری نیست

مهتاب سیه روز شده  در قفس شب

امید ازو نیست که او نیز اسیر است

از نور نواخیز او تاثیر نمانده 

هرجا اثر پنجه ی آن ظلمت پیر است

امید بجز شعلۀ این شمع دیگر نیست

گرچند ضعیف است و از صحنه بدور است

خواب از سر خود دور نما، آی برادر 

صد مژده و امید که این قاصد نور است

کویته 4/9/2009

از دوستان که در این خانه آمده اند و خانه را بسته دیده اند معذرت

چندی از نیت دور بودم و نتوانستم از شما عزیزان احوال بیگیرم  بدرود

برگ در باد

مرا در چشم هیچ آیینه جا نیست

گلوی سرد و خشکم را صدا نیست

منم تنها تر از یک برگ در باد

که طوفان از من تنها جدا نیست

به بند هر دو پایم رقص زنجیر

به هر جا دل سپردم جای پا نیست

قفس تنگ است، بال پر زدن کو؟

دو دستم خسته تر از پا، رها نیست

بجز رنگ غم و درد و مصایب

دلم با هیچ رنگی آشنا نیست

چه گویم با زبان گنگ و بسته

که بر فریاد اینجا اعتنا نیست

به آن شاخ که آنجا لانه کردم

دچار چرخ باد است و صفا نیست

پس از پوسیدن و ماندن دیگر بار 

یقین کردم ... مرده، ... نیست

19/2/2010

یاد مو بشه که نربوز بلدے مو شیر نمیدیه

تا غئیدی شیر نباشه دوغ اید پنیر نمیدیه

سیالائی قوم الئ گو در مو که زورشی بیرسه

آغیل و جائ ره بیلو پوستگی سیر نمیدیه

دونیا کلو دو رنگه زغچئ ره توغ کنی مو

ده توری اید شکاری خود خو ده گیر نمیدیه

آیینی سخت ره آو نه آتیشی داغ و اودو

قوغ آر مجل که گول شد دیگه او ایر نمیدیه

تا که غریب چپاگ شی موشت نشوده ده دورو

آقی غریب ره اید غید ارباب و میر نمیدیه

قرقه که روش بشه خوب تیر آر مجل که بور شد

دونیا که سنگ بگرده رائ خو تغیر نمیدیه

   روز جهانی زن برهمه آزاد اندیشان مبارک

                      زن

هنوز از نسل پیدا گشته ی دست چپی خواهر؟

هنوز آن بی صدا وبی زبان و بی گپی خواهر؟

گلویت صاف کن، آواز خود را آشکارا کن

برویی صخره ها سر زن، و طوفان مثل در یا کن

اگر نه، خواهرم رویی زبانت زنگ می گیرد

گلویت، چشمه ای فریاد را هم منگ می گیرد

بیا رگبار از فریاد خود آغاز کن خواهر

تو آن عنقایی آزادی، بیا پرواز کن خواهر

تو در سیر و پیاز و آتش گلخن نمی گنجی

تو کوه موج های نوری در روزن نمی گنجی

تودر دیوار زندان های این و آن نمی گنجی

تو در نان وکباب روی دسترخوان نمی گنجی

تو آن انبار از حرفی که چندین قرن سرپوشی

توآن سیلاب فریادی، که تا امروز خاموشی

نمی خواهی که یک آزاده باشی زن، زمانش نیست؟

که از نخها بیرون آیی و از سوزن، زمانش نیست؟

تکان بر دست و بالت دِه، اسارت تابکی خواهر ؟

اسیر بغضهایی ننگ و غیرت تا بکی خواهر ؟

تو در قرن چنینی هم تجارت میشوی خواهر

بکام مرد سالاری تو غارت میشوی خواهر

بیا، گامی بیرون از چار چوب بندگی بگذار

قدم بر پلّه هایی واقعی یی زندگی بگذار

بیا و آن چه داری بعد ازین بر خویش باور کن

بیا و رایت پر خون آن چِل دختران سر کن

بیا وگام خود با گام آن مردان برابر کن

که از خون مایه ها دارند، یک تصویر دگر کن

بیا چشمان زن هایی وطن در انتظار توست

بیا خوکان زن خواران دگر تنها شکار توست

بیا کمتر ز رنگ چشم و ناخن مدح کن ای زن

بیا و قلّه هایی هستی یی خود فتح کن ای زن

تو انسان زا و انسان زاده ای، انسانیت از توست

و این انسانیت، والا ترین مسئولیت، از توست .

2/2/2009

بیاد مادرم که قریب سه سال پیش در اثر سرطان ما را بدرود گفت

سرطان

گفتمش حال چطور است؟ تبسم میکرد

با تبسم غم جانسوز خودش گم میکرد

گفتمش غصه نکن، درد تو پایان یابد

با دوچشمش به سر و چهره من "زوم" میکرد

سرطان  در قفس سینه ی او پای نهاد

قلّه سنگ که سر معده تراکم میکرد

حالت چهره ی گویای او بامن میگفت

که به هر ثانیه یک مرگ تهاجم میکرد

همچو ابر که سبک بال گشوده است برفت

داشت با قاصدک مرگ تفاهم میکرد

شامگه تخت روان او به قبرستان رفت

ابر با بغض گلو، داشت خودش چوم میکرد

خاک، این حفره ی نمناک دهانش بگشود

خاک میریخت، ندانم! که چه مردم میکرد

مشت گندم پدرم ریخت بروی خاکش

بعد هر مرتبه باران،  چه گندم میکرد!؟!

13/2/2010

دیشب سری به سنگ تفاهم نموده بود

صد زخم را ز خاطره اش گم نموده بود

با اینکه خون زخم نخشکیده بود و باز

با اینکه سنگ باز تهاجم نموده بود

دیشب غریو داس برون شد ز مزرعه

صد داغ کشت، بر دل گندم نموده بود

دیشب ز میل توپ گلوله چو پر کشید

دیوار قریه باز تلاطم نموده بود

دیروز شاخهایی  سپیدار باغ ما

هر برگ رقص سبز، تبسم نموده بود

شاعر شمرد باز، به هر بیت شعر خود

هر آنچه تا بحال که کژدم نموده بود

سیل ملخ رسید ز هر سو به مزرعه

بر باد داد، آنچه که مردم نموده بود

8/12/2009

تقدیم به سرنشینان قایق بنام افغانستان

قایق

میرانَد این دیوانه قایقران

بر خرمن از موج

این نیمه دم فرسوده قایق را

گویا زمین و آسمان یکجا

در ائتلاف تازه میخواهند

در یک شبیخون

با هر چه نیرو هست در دستان شان

از باغ برچینند

برگ و گل و نسل شقایق را

آری

سوار موج مرگ آمیز

در سمت ساحل های نامعلوم و ناپیدا

که شاید نیست، هرگز

ره میسپاریم

فریادِ فریاد است گاهی ساکتِ ساکت

تاریکِ تاریک است گاهی روشنِ روشن

این ساعت غمناک من

این تنبل چون من

با دست خود یکریز پس پس میزند

خون دقایق را

کوه است، آری کوه با قله های وحشی و لغزان

هر لحظه میخواهد فرود آید

مانند سرپوشی

بر ظرف پر از استخوان گرم

گور است، آری گور

یک گور جمعی، گور جنبان

گوری که مهمان میپذیرد معده ی سردش

به گرمی

نجوا کنان گرداب میگفت این سخن با موج

این طرح نابودی قایق را

حقایق را

میراند این دیوانه قایقران

در سمت ساحلهای پوچی

آنجا که محصولات گندم

جغرافیای صفر را صد میل پایین تر مکان دارد

تریاکش اما

ریکارد دار "جام الماسین" دنیا گشته از یک قرن

میراند این دیوانه قایقران

در سمت شهر نا کجا آباد

این نیمه دم فرسوده قایق را

7/1/2010

                      تقدیم به شاد روان "خالق" آموزگار ظلم ستیزی

زنجیر

بیت بیت غزلم از تو لبالب شده است

سبک گفتار تو در شعر مرتب شده است 

چکنم؟ چون نتوانم بروم از پی درس

لقمه ی نان جوین مانع مکتب شده است 

شوق پرواز مرا سوخت، مگر پاهایم

بند زنجیر پر از فتنه ی مذهب شده است 

خنده ی مست او تا حال، طنینش جاریست

کس نپرسید که چندیست چرا خب شده است 

پای بیرون کنم از گلخن تاریک خیال

روز عمرم همه در دامن او شب شده است

هر چه فریاد کشیدی که بخیزید از خواب

دیدم آخر همه اش سنگ مخاطب شده است

3/1/2010

جنس تریاک

یکی میگفت از سنگم، یکی میگوید از خاکم
ولی من خود نمیدانم، چه باشد تیره و تاکم

همیشه در مسیر راه قاچاقم، چه میدانم
که شاید شکل دگر دارم و از جنس تریاکم

همیشه دیده ام، آنگه، که آب و دانه ام داده
به فصل چیدن شیرم، زند نوع دگر، چاکم

بروی شعله میسوزانَدم، تا عیش فرماید
بمانَد دود و خاکستر، بجای جسم نمناکم

بنوش! از خون قلب من که بر او سخت معتادی
بنوش از شیره ی جانم، ز شیر مادرت پاکم

همیشه روی آتش بوده ام، کی خام میمانم؟
ازین پس پخته فولادم، چو رقص شعله، بیباکم

7/12/2009

گشودم نامه ای دید نگاهت

به هر لفظش کتاب از غزل بود

گهی می کشت، گاهی زنده میکرد

گهی طعم عسل، گاهی اجل بود

ازان عیدی که دادی، عید پیشین

دل بیچاره ام آمُخته گشته

بیا عیدی بده، رحمی بفرما

دلم در آتش خود پخته گشته

کجا یابم ترا در عید قربان

که قربانی کنم خود را به پایت

بگردم بار های بار دورت

ببوسم کعبه گاه گونه هایت

زنم صد سنگ بر شیطان جسمم

که فکر دیگری در سر نیارد

به هنگام که قربانت بگردم

گلویم، لفظ" آخ" بر نیارد

برای کشتنم این تازگیها

دو بمب انتحاری بسته ای تو

دو تا آتش فشان، دو موج سرکش

دوتا دام شکاری بسته ای تو

دو بمب انتحارت بار ها بار

نمود از استخوان ها انفجارم

خوشا آن انفجاران، لاله سرخ

ز هر یک قطره خون پیشت بکارم

دو چشمانت دو راکت اتومات

دمادم می شود شلیک بر من

بیا ویران نما کاخ وجودم

که این ویرانی هم تبریک برمن

27/11/2009

تخم گندم بود، اما خوشه هایش جو شده

کهنه ها نویاد  بودند، لیک اینها رَو شده

پیش ازین تنها ز مسکو میرسید فرمان ظلم

شهر های نیم دنیا، جای یک مسکو شده

وارثان انقلاب خلق و ارباب جهاد

پیش دیو غرب هریک نقد مُردَه گَو شده

جملگی فرمانروایان جهاد و انقلاب

سر به پاهای اجانب مانده یک یک خَو شده

حرف از ناموس و از فرهنگ مردم میزدند

چشمه های این دو را خشکاند، یا پرچَو شده

آنکه در راه دفاع از خاک و ناموس وطن

خونها دادست اکنون بیشتر جَو جَو شده

سر به کف در جنگ ظلمت سالها جنگیده ایم

حاصل آن جنگ این شد، روز ها هم شَو شده

کهنه شد مردانگی و غیرت و ناموس و ننگ

. . . کشی و . . . مالی، نام  و رسم  نو شده

خورد و برد و کشت، خلق خسته و بیحال را

رهبران لاغر دیروز، چون  نر گو شده

فرض بنما، هندوکش از برف باشد استوار

وقتی فصل نو رسید، آن کوه یکجا اَو شده

آمدند از غرب، تا بر ما دموکراسی دهند

این شعار پوچ و خالی در حقیقت دَو شده

این شعار حق مردم یا حقوق مرد و زن

یا دروغ محض بوده یا که اینها سَو شده

صد دروغ شاخدار و مکر پیشاپیش بود

ماده گاو شاخدارش، بهر ما اینَو شده

5/10/2009

نهال صبر

نهال  خورد  صبر  من، قدم  قدم  درخت  شد

چه شاخه ها که آمده، به پیکر او سخت شد

اگر  چه  زیر  بارغم،  قدش دوتا  و خم  شده

نمانَد این فشار هم، چو  زخمها  کرخت  شد

به  برگهای  این  نهال  نو  ثمر  نوشته است

غرور  ایل  سرکشم، فدای  تاج  و  تخت شد

سواره  های  افتخار   ایل   من   فنا   شدند

پیاده  ها  یکی  یکی، سوار  اسپ بخت شد

چه آتشی  بپا  شده،  به  پنبه  زار  سبز  ما

و پنبه  های دیگران،  ببین  چگونه  رخت شد

پدر کلان  مهربان، تو گفتی  قصه  های  خود

بیا ز حال ما بپرس،  زندگی  چه  سخت شد

15/10/2009

                غزل

دیروز   اَمدہ   مرہ   اوگل  کدے  تو

قاشای مہ پیشی آتیم کل کدے تو

خانہ  والہ خبر شد  وای  دہ  روزمہ

خانہ  رہ  پور  از  غلماغل  کدے  تو

تورے پوڈکی رہ ما قد کس نگوفتوم

ایلغو تشکی رہ  بیخی چل کدے تو

دیل  مہ  میدہ  بودگ  مالومہ در تو

ای بیخوندہ رہ خو گل گل  کدے تو

ایلغو  تشکی کدہ جیگرک  موکونی

روی خو تاشہ تا‏‏ئی مل مل کدے تو

دہ  گودَرے مہ امدہ  دم خو  راسنی

بانہ  دہ   پنڈکِی   شفتل  کدے  تو

آر غید کہ شو  شودہ  دونیا  بلے مہ

سیتارہ  جور شودہ جل جل کدے تو

گونای  مہ چیزہ؟  خود  مہ نفوماموم

بوگی  ناقی  چیکہ  توغل  کدے   تو

اگہ  میدہ   نکنی   توغل   خو   آلی

جور و  بازوی مہ بیخی شل کدے تو

اگہ  قار  و  خیشیم  تو  نشنہ  تامو

ما  ره  آتیش  زده  پیشپل  کدے  تو

3/10/2009       

 افطار

ترا دیدم پس از باران دیروز

نسیم سبز را مانند بودی

به جسم و جان و روحم می دمیدی

سرود تازه ای لبخند بودی

لبان روزه دارم روزه بشکست

به خرمایی لبانت در دم صبح

ثواب بوسه هایت نقد نقد است

گرامی باد عید و مقدم صبح

چنان مستم ز افطاری که کردم

که میخواهم همیشه روزه باشد

میان سفره ای افطاری ای جان

دو خرمای لبانت تازه باشد

ترا ترس از جزای آخرت بود

که پیش از شام و عیدت روزه بشکست

دو دستت حلقه شد بر گردن من

طناب بنده گی آنوقت بگسست

کنون هر روز ما عید است و افطار

دیگر در چشمت از ترسِ اثر نیست

مبارک عید جاویدت ازین پس

ز بند بردگی دیگر خبر نیست

چه میشد روز گاران روزه میبود

به دامان شفق افطار میشد

دو روز عمر با لبخند و شادی

ز پشت همدیگر تکرار میشد

21/9/2009

میان کوچه شب دیر وقتیست

نه از مهتاب لبخندِ  تصوّر

نه چشمک میزند استاره خندان

نه از ناهید خندیدن تبلور

فقط شمع است با نور ضعیفش

که در شبها به سختی نور زاید

و نور زرد رنگ نیمه جانش

چو رقص مَی، بجانم شور زاید

به جنگ شب چو در دامان آن شمع

فرو غلتیده  خون دیدگانش

 به قلبم پنجه می ساید ز طوفان

که هر چه زود تر دانم زبانش

که تا از او بپرسم راز عشقش

چو میسوزد ولی لبخند بر لب

بغیر شعله نابود است، هیچ است

بوقت شعله چون شمشیر در شب

زبانش یافتم، پرسیدم از او

تو گویی درد در پیکر نداری؟

میان شعله میسوزد وجودت

خیال زندگی در سر نداری؟

بگفتا کی تواند نور بخشد

کسی که عشق را باور ندارد

شرار رزم در اندیشه اش نیست

و رقص شعله را در سر ندارد 

یگ لزہ فیرسد شودگ، قد دیل خو آل آوال کدوم

دیلمہ بود تانائی تگ، ما روی خو سون توبال کدوم

دیل دہ دیل گیری شودہ، تانائیا تامو شودگ

ما دہ جامی لب تو ار شو شیشتہ چاردہ پال کدوم

واز کدہ گیریئی دیل رہ رافتی ما تانا شودوم

چیم خورہ ایشتہ دہ رای تو، تیسرہ ما متال کدوم

دیلمہ سنکوشور کدہ، قیلہ کدی سالائی سال

کی گیلہ از تو کدوم، یا قد دیگو اینال کدوم؟

قیلہ جیبیر دیلمہ کی نالہ موکد از تائی سنگ

قار شودوم سردیل خو ما، جیغ شوروغلماغال کدوم

او قدر گیری مکم خوردہ دہ دیلمہ یاد تو کی

خالی کونجی لب تورہ دہ خیال خوما توخال کدوم

خاو وبیداری دہ دیلمہ اید مجل تاسیر نکد

شاو وروز سالائی سال ما غم تورہ اشوال کدوم

19/8/2009

دیوی   کیٹہ  آغیل  رہ  نیم  شی  خوردہ

خان رہ ایشتہ ، غریب ایتیم شی خوردہ

جور   و    بازو    دہ    ای   آغیل    نمندہ

قلخی  پیر  دو  اوقرے  چیم شی خوردہ

چیمی   وجدان   رہ   خو   ڈالر  گیریفتہ

امزو    خاتیر     وتن    مو    در   گیریفتہ

بیگانہ   دیل   شی   در   مو  نموسوزہ

قیلہ   جیبیر   مو   رہ   از   سر  گیریفتہ

دہ  ار  جای  جیغ  و  شوری  اینتیخابہ

رای   رہ   سودا   کدہ   موگیہ  سوابہ

بیرارو اوش  خورہ بیگرین دہ سر خو

خانہ  از  دیستی  لاش   خورو  خرابہ

آرکس     تبراقی    بیگانہ    بغل    نہ

دیگرو رہ پوست گیریفتہ قومہ کل نہ

بلدہ   بیگانہ    بیل   زددو   الی    گو

جگے  فایدہ  ددو  کمر   مو   شل  نہ

قوما‏‏ئی   شیمہ   خور   قومہ   تبانہ

بانہ   دہ   پائی   قسمد   و   خودانہ

قومہ  سودانہ  دہ   چوکی   و  ڈالر

روئی  قومو  رہ  دہ   تاریخ   سیانہ

وتن  رفتہ  دہ  کامی دیوی  خو  خور

مو تاکی رہ  درے منے خو جیغ  شور

بیید  دیستا  دہ  دیست بازو  دہ  بازو

دوشمو رہ گورکنی، مولگہ کنی جور

میهنم آنجاست

میهنم آنجاست ، آن میدان جنگ

آن کویر خشک یأس آباد تنگ

تنگ نه از مرز و بوم

بلکه تنگ از عقده ها و بغضهای رنگ رنگ

تنگ تر از گور سرد

بسکه آنجا می خروشد موج طوفانهای درد

مدفن عشق و محبت، مسکن تیر و تفنگ

میهنم آنجاست ، آن میدان جنگ

آنکه جز از درد هجرت ، ارمغان دگری بر مانداشت

حاصل  و بار و بری برما نداشت

آنکه طفلانش بنام او ، به ملک دگران چشمان شانرا میگشایند

تاکه زیر کوله بار رنج  و غم نابود گردند

آنکه خاکش راهمه بفروختند

مانده برجا ، مشت از بیکاره سنگ

میهنم آنجاست ، آن میدان جنگ

آنکه نامش میرساند، انتهای انحصار و ظلم را

مدفن آبای ما آن کهنه قبرستان ز ماست

یاد بود افتخار غور و غرجستان ز ماست

آنکه استدلال آنجا نیست ، جز چنگال و چنگ

میهنم آنجاست ، آن میدان جنگ

آنکه روزی افتخار بود ، لیک امروز ننگ

جاده ی ابریشم آنروز کو ؟

پر شده امروز او از چرس و بنگ

میهنم آنجاست ، آن میدان جنگ

هرکه داد از امن آنجا بر کشید

شب پرستان ریخت او را سر برید

یاد تو جاوید باد ای زاولستان قشنگ

میهنم آنجاست ، آن میدان جنگ

آن کویر خشک یاس آباد تنگ.

 رافتی قد رفتون خو بندی دیل مہ موچوقول کدی

 نامی پاگ و جیر کتو ئی ایشقہ تو جو غول کدی

 رافتی از رفتون تو یگ سال و دو سے ما تیر موشہ

 یگرہ پاس خو توغ کو دہ یگ سال مرہ باکول کدی

 دین مہ تو دونیای مہ تو‏ئی گول مہ تو بول بول مہ تو

رافتی و باغی سووزی ایشقہ بے بول بول کدی

دیل مہ کی گوڈ گوڈ موکد از روشنیگی روئی تو بود

خود خو پس ایلہ کدی چیراغی رای مہ گول کدی

آلی ما قد دردی سر قد دردی دیل چیز کار کنوم؟

تو مرہ موتادی گولی ئی پرستامول کدی

آلی تو دہ مولگی بیگانہ خم و خیال درے

ما رہ دہ یا دائی دیروزنے خو تو مشغول کدی

 آودیدہ جاری یہ از چیمای مہ میسلی آوی جوی

آو دیدہ از چیم میہ تو خیالی آوی قول کدی

22/12/2008

نوربن بیے آبےخو لا‎‎لے تو سر تو قارہ

قبول کو لندنی رہ آتے تو روزنہ کارہ

خیرہ کی دیل شی سنگہ از ار دو پای خو لنگہ

رفتہ دہ مولگی آباد آخیر مونہ او چارہ

خیرہ کی بے سوادہ ، دہ مولگائی آبادہ

دو سےدانہ بنگلہ دمی زیمی او دارہ

دہ ار کودم خانے شی قالینی رنگارنگہ

خانے آتے خو سیل کو جول و ججیم اوارہ

گلے پیر مو میدییہ بچے مہ دہ آتے تو

آتے تو دہ گیریفتو قد اردو دیست تیارہ

بچے مہ گب مہ گوش کو دیق نشو دیل خو خوشکو

اوسکول نرو ازی ‌‌پاس چکر بیزنو بازارہ

تورای تورہ شینیدوم ، مخسد تورہ فامیدوم

آبی اید شوی ننوم ما آر زیل قلم قچارہ

ما جان خورہ فیدانوم، از دیل خو شوی پیدانوم

دہ گور مونوم ما اورہ، ارچن دہ مولگی بارہ

اوسکول خو ننوم ایلہ، تا دم دہ جان مہ باشہ

او رقمی نان خوردو بلدے مہ میسلی زارہ

 به آنان که در مسیر سرنوشت قربانی حادثه دریایی شدند

                                آی دریا بشنو آه سرد من

نوش جان کن ماهی! اعضای تنم         بی کس و بیچاره و بی میهنم

دل ندارم، دل بجایم مانده است            نوش جان کن دست وپایم مانده است

دل به دنیا دادم این دنیاچه کرد؟            پا به دریا ماندم این دریا چه کرد؟

خشم دنیا لقمه ی نانم گرفت              رحم دریا نیمه ی جانم گرفت 

بیل وداسم مانده بر جایم هنوز             مانده بردِه نقش پاهایم هنوز

آی دریا بشنو آه سرد من                     دل نداری تا بدانی درد من 

کس نمی خواند دعا بر رفتنت               نیست چشمی بر ره بر گشتنت

نوش جان کن پاره های پیکرم               چشم وگوش وگرده هایم را سرم

نیست هرگز فرد خاطر خواه تو               نیست چشم کودکی در راه تو 

کودکم با عکس من بازی کند                در نبودم خویش را رازی کند 

غم مخور دریا: نهنگت زنده باد              جای دل این کوه سنگت زنده باد 

زاد گاهم رفت در چنگال جنگ               نیشخند مرگ میبارد تفنگ 

میزنند سودا بخونم رنگ رنگ                گرگ های هار با نیش پلنگ 

قصرهای ساختند از خون من                شُوی دریا ! جامه ی گلگون من 

اقتدار کهنه ام از یاد رفت                      آب وخاک میهنم بر باد رفت 

جای نیش سوسماران بر تنم                ریخت درهم آرزویم، میهنم

دل به دریا دادم این شد چاره ام             بنگرید این هم تن صد پاره ام

نیست دیگر جز تن بیجان من               نیست دیگر اشک در چشمان من. 

1/6/2009

سیب سرخ رنگ

شاخ ازنهال سیب با دوسیب سرخ رنگ

سوی عابران راه خنده میزند قشنگ

کودک که سالها میوه ای ندیده بود

با تمام شوق خود بست شاخه را به سنگ

صاحب نهال سیب باتمام نفرتش

کودک گرسنه را کرد قرقه ای تفنگ

سیب نیم خورده را در میان دست داشت

پای پر زخون و درد میدوید لنگ لنگ

پای تیر خورده اش یاریش نمی نمود

مرد با تفنگ وتیر خشمناک چون پلنگ

میدوید پشت او،میدوید تندو تیز

بلکه سیب وبچّه راباز آورد به چنگ

کودک ایستاد وگفت سیب را بگیرپس

گشنگی تمام میشود باوجود دیو جنگ؟

جنگ                                               همه جا دکان رنگ است همه رنگ می فروشد

                                                     دل من به شیشه سوزد،همه سنگ می فروشد

                                                                                    رازق فانی

همه جا بساط جنگ است، چه زجنگ می فروشد؟

سر و پا و گرده و دل، به تبنگ می فروشد

همه صاحبان قدرت، همه عاملان جنگند

یکی آب وخاک میهن، یکی سنگ می فروشد

همه مردمان جنگی، همه قلبهای سنگی

گج و رنگ خانه هارا، به کلنگ می فروشد

زکجا طناب یابم؟  که سرم بلند گردد

که چه هم وطن به کابل، به فرنگ می فروشد

همه گان به مثل بُمبِ به سراغِ دیگر آیند

همه کاسبان جنگی، که سُرنگ می فروشد.